Sa gitna ng lumalakas na galit ng publiko laban sa korapsyon, nakikita ng mga tagapagtaguyod ng reporma ang isang makitid ngunit mahalagang pagkakataon para isulong ang Anti-Dynasty Bill. Matagal nang nakabinbin ang panukalang ito, ngunit ang kasalukuyang klima sa politika ay muling nagbukas ng diskurso kung kaya bang pumasa ng Kongreso ang isang batas na maglilimita sa kapangyarihan ng iilang pamilya sa pamahalaan.
Ipinapaliwanag ng mga tagapag-ugnay ng adbokasiya na malinaw ang mandato ng Konstitusyon ng 1987: kailangan ng batas upang pigilan ang political dynasties. Ayon sa kanila, hindi sapat ang umasa lamang sa boses ng botante kung limitado ang pagpipilian at kontrolado ng mga pamilyang politikal ang makinarya at pondo ng gobyerno. Kung walang malinaw na hangganan, nananatiling teoretikal ang pantay na access sa public service.
Ilang lokal na opisyal ang hayagang sumuporta sa panukala, binibigyang-diin na ang tunay na kalaban ay ang konsentrasyon ng kapangyarihan. Sa maraming lugar, ang paghamon sa isang makapangyarihang pamilya ay hindi lamang laban sa impluwensya kundi minsan ay banta sa kaligtasan. Dahil dito, iginiit na dapat bigyan ng pantay na pagkakataon ang mga kwalipikadong kandidato, hindi lamang ang may kilalang apelyido.
Dagdag pa rito, pinatitibay ng mga pag-aaral ang ugnayan ng kahirapan at mabagal na kaunlaran sa mga lugar na dominado ng dinastiya. Ang mga panukalang may saysay, ayon sa mga eksperto, ay yaong nagbabawal sa sabay-sabay o sunod-sunod na panunungkulan ng magkakamag-anak hanggang ika-apat na antas ng relasyon—isang probisyong madalas tutulan sa mababang kapulungan.
Sa huli, nakasalalay ang tagumpay sa lakas ng nilalaman ng batas at sa tapang ng mga mambabatas na isara ang mga butas na maaaring abusuhin. Ang mithiin: isang matibay at malinaw na Anti-Dynasty Law bago ang 2028 national elections, upang masiguro na ang demokrasya ay hindi umiikot sa iilang pangalan, kundi bukas sa lahat ng handang maglingkod.