Sa unang pagdiriwang ng Ramadan matapos ang tigil-putukan noong Oktubre, muling nasilayan sa Gaza City ang mumunting liwanag ng pag-asa sa kabila ng matinding pagkawasak. Sa mga lansangang napapalibutan ng gumuhong gusali at tambak na guho, nagsabit ang ilang residente ng parol at ilaw na pang-Ramadan, simbolo ng pananampalataya at katatagan. Sa Omari mosque, dose-dosenang deboto ang nagsagawa ng unang fajr prayer, suot ang makakapal na jacket upang labanan ang lamig ng taglamig, ngunit matatag sa kanilang paniniwala.
Ayon sa mga residente, hindi hadlang ang patuloy na tensyon at paminsang pag-atake upang ipagpatuloy ang pagsamba. Sa kabila ng ulat ng pambobomba sa ilang bahagi ng lungsod at sa isang refugee camp, nanatiling determinado ang mga tao na magtungo sa mosque at ipagdiwang ang banal na buwan. Ang Ramadan ngayong taon ay may kakaibang bigat—ito ang unang selebrasyon matapos ang mahigit isang taon ng digmaan at matinding krisis.
Sa katimugang bahagi ng Gaza, libu-libong pamilya ang nananatili sa mga tolda at pansamantalang tirahan, naghihintay ng rekonstruksyon ng kanilang komunidad. Marami ang umaasa sa humanitarian aid dahil sa bagsak na ekonomiya at kakulangan ng pangunahing bilihin. Ayon sa mga ulat ng United Nations at mga aid group, limitado pa rin ang pagpasok ng suplay sa teritoryo, dahilan upang manatiling mataas ang presyo ng pagkain at iba pang pangangailangan.
Gayunpaman, sa kabila ng “stifled joy” o pigil na kasiyahan, nananatiling espesyal ang Ramadan para sa maraming pamilya. Ang paghahanda ng simpleng pagkain para sa iftar at suhoor, pati ang paglalagay ng dekorasyon, ay nagiging sandali ng pagkakaisa at pag-asa. Sa gitna ng trahedya, ang diwa ng Ramadan sa Gaza ay patunay ng tatag, pananampalataya, at pagnanais para sa kapayapaan at katatagan.
