Nagbabala ang isang mambabatas sa Kamara tungkol sa umano’y krisis sa loob ng housing bureaucracy, kung saan ang mga ahensyang may mandato na lutasin ang kakulangan sa pabahay ay pinahihina ng sariling kalagayan ng kanilang mga empleyado. Ayon sa talumpati, nagiging hadlang sa kredibilidad ang katotohanang marami sa mga kawani ay wala ring sariling bahay.
Ikinuwestyon niya kung paano magiging kapani-paniwala ang mga programang pabahay kung ang mga gumagawa at nagpapatupad ng mga patakaran ay nangungupahan, nakikitira, o nasa hindi seguradong tirahan. Binanggit niyang may malinaw na pagkakasalungat sa tungkulin at realidad, na sumasalamin sa mas malalim na suliranin sa sistema.
Batay sa mga datos mula sa mga pagdinig sa badyet, lumalabas na malaking porsiyento ng mga empleyado sa mga pangunahing ahensya ng pabahay ay hindi ganap na may-ari ng tirahan o hindi nakaka-access sa mismong mga programang kanilang pinangangasiwaan. Para sa mambabatas, ang mga bilang na ito ay patunay ng istruktural na problema at hindi simpleng estadistika.
Inangkla rin ang panawagan sa Saligang Batas at mga pandaigdigang pamantayan na kumikilala sa sapat na pabahay bilang mahalagang bahagi ng katarungang panlipunan. Ipinunto na sa ilang bansa, sinisiguro muna ang access sa pabahay ng mga kawani upang mapanatili ang integridad at tiwala sa mga institusyon.
Bilang tugon, ihahain ang isang resolusyon na mag-uutos ng komprehensibong imbentaryo ng housing status ng lahat ng empleyado at magmumungkahi ng prayoridad na programa tulad ng mas magaan na loan terms, rental subsidies, at employer-assisted housing. Giit ng mambabatas, ang layunin ay basic fairness at mas mahusay na pamamahala—upang ang mga ahensyang naglilingkod sa bayan ay tunay na may kakayahang gampanan ang kanilang mandato.
